[Посвета поводом четрдесет шест година кумовања]
Пре скоро пола века, на прагу младости и нових почетака, догодило се нешто што је надрасло све студентске дане, испите и снове о будућности. Тог дана, када сам стао као кум своме колеги са факултета, нисам ни слутио да ће један свечани чин постати трајна нит пријатељства, поверења и радости.
Од тада до данас, све је прошло – године, људи, времена – али остаје живо сећање на онај дан када је почело једно ново сродство, крунисано већ следећег маја рођењем малог Ивана, симбола новог живота и наде.
Четрдесет шест година касније, остаје захвалност и понос што је то пријатељство постало више од обичаја – постало је сведочанство трајних вредности и искрене људске блискости које траје.
smArt¹¹|²⁵
Нема коментара:
Постави коментар